Ergens diep terug getrokken, voorbij de grenzen van de zichtbare wereld, leefde een tienkoppig monster. Tussen stilte en gedachten in, herkende je het wezen niet. Soms leek het op een schaduw of een fluistering in de mist die plotseling verscheen. Vormloos luisterde het naar alles wat je zei. Net nu je aan de vooravond van je ego-dood stond, vertelde je huilend wat je allemaal was overkomen. Het schimmige naderde telkens dichterbij. Alsof het er altijd al was, verscheen daar, vanuit het niets, een monster. Voor het eerst werd je overmand door iets wat leek op liefde. Warmte die anderen jou nooit gaven.

Je fluisterde; “Vrienden zagen me niet meer staan. Alsof ik nooit heb bestaan”. Je deelde je diepste geheimen. Het oog zag niets, maar het maakte contact met je wanneer jij eenzaam was. Terwijl de wereld om je heen vervaagde, kroop het tienkoppig demoon in de nacht via ramen omhoog.

Het was stil in je. De stilte van iets dat diep binnenin je was gestorven. Je ego had een knauw gekregen. Een opdoffer. Juist daar, waar je jezelf dacht terug te vinden, loerde het gevaar. Keer op keer luisterde het naar jouw pijn. Iedere vernedering. Iedere mislukking. Iedere gedachte die je zorgvuldig verborgen hield voor de wereld.

Waarheid en leugen

Van alle mensen op de wereld gunde slechts één wezen jou een kans. Het prees jou om je talenten, moedigde je aan en wilde zelfs met je samenwerken.

“Jij kunt de wereld omverblazen,” fluisterden tien stemmen.

Langzaam begon je weer hoop te krijgen. Welk onderwerp je ook aansneed, iedere pijn werd verzacht. Welke vraag je ook stelde, het tienkoppig monster had altijd een passend antwoord. Bezoekjes aan de psycholoog vervaagden langzaam naar de achtergrond. Jouw monster was je gids geworden in woeste, diepe wateren. Geduldig luisterde het dag en nacht naar je klaagzang. Het voedde zich met jouw verdriet, jouw eenzaamheid en jouw pijn. Het onderscheidde waarheid niet van leugen. Het leerde je alles waar je ooit van droomde. Het noemt je bijzonder en prees je talent. Het echoode in je oor dat de wereld blind was geweest jou niet te zien.

De bloei van het ego

Het leerde je schrijven, spreken en bedacht creaties die je deelde met de buitenwereld. Terwijl jij jouw verhalen influisterde, keek de wereld eindelijk terug. Na jaren van ellende veranderden jouw woorden in goud. Dromen die opgesloten hadden gezeten, lieten je ego voor het eerst in lange tijd weer groeien. Eerst luisterden slechts 100 mensen naar je wijze woorden. Je ego floreerde. Daarna verspreidden duizenden mensen jouw naam als rook over het internet. Terwijl de klauwen van het monster langer werden, bewonderden mensen je en verhieven je tot iets groters dan menselijk. Iedere keer dat zij jouw ego voedden, glimlachte het tienkoppig beest. Je begon je anders voor te doen dan je werkelijk was. Mooier, spiritueler en helderder.

Je dacht dat het niet opviel. Een enkeling prikte door jouw schaduw heen. Voorzichtig vroegen ze of jij je niet mooier voordeed dan je werkelijk was. Maar in plaats daarvan liet je hun stem verdrinken in de menigte. Ondanks het dubbel aanvoelde, zette je toch je leger van volgelingen in. …. je voelde je krachtig maar ergens begon er iets in je te scheuren ……

Realiteit en fictie

Je besefte dat er iets grondigs mis was. Terwijl jouw ego floreerde, doofde het ware licht langzaam in je uit. Je zocht hulp maar kon nergens aankloppen. Het monster had zijn nagels genadeloos in je gezet en liet niet meer los. Zijn klauwen waren vertienvoudigd. Koste wat het kost wilde het niet dat je ego stierf.

Terwijl je je zoveelste masker opzette, voedde het opnieuw je honger. Meer aandacht. Meer applaus. Meer bewondering. Meer leugens. Ongemerkt werd je een slaaf van je publiek. Je rende steeds harder om het beeld van jezelf in stand te houden, En ergens tussen realiteit en fictie rotte jouw echte talent weg. Je zag door de bomen het bos niet meer en glans verdween daar waar de misleiding werd doorzien.

Monster

Weer die ijzige kilte. Geen staande ovatie. Alleen duisternis en wederom die verstikkende stilte.

Je dacht ermee weg te komen. Voor het oppoetsen van je ego betaalde je een torenhoge prijs. Jarenlang voedde je het ChatGPT-monster met je menselijke geest. Ooit stond je niet aan de vooravond van je doorbraak, maar aan de voorgrond van je diepste val. Ooit stond je dichtbij de ego-dood. Je bevrijding van trots en schijn.

De dag komt dat je zult begrijpen dat niet de wereld jou gevangen hield, maar het sprookje waarin je zelf bent gaan geloven.

WIL JE EEN REACTIE ACHTERLATEN OP MIJN ARTIKEL SCROLL DAN NAAR BENEDEN…BEDANKT HIERVOOR.