Het afgelopen jaar was ik van de radar. Geen pauze, geen dramatische comeback, maar een bewuste keuze mijn ziel rust te gunnen na een leven dat eerder een sloopproject was dan een reis. Niet omdat ik het vechten moe was. Maar het systeem waarin ik me bewoog, allergisch is voor de waarheid. Mijn leven was al voor 2018 ingestort. Als kers op de taart werd ik “gedelete” door staatsgelovigen. Je weet wel, mensen die schreeuwen om een bronvermelding. Tot je er eentje laat zien, dan wordt het ineens heel stil aan de andere kant.” En de zogenaamd wakkeren? Die lieten zien dat wakker zijn soms ook gewoon betekent dat je met je ogen open kunt dromen. En dan heb je nog de comfort-spirituelen. Zwevend op “licht en liefde” en een tikje ontkenning. Voelt goed, tot je merkt dat het soms meer verdoving is dan verdieping. In werkelijkheid zijn het allemaal verschillende afdelingen binnen een gevangenis, waarin iedereen denkt vrij te zijn maar opgesloten zit in zijn eigen cel. “Eén ding hebben we gemeen: we zijn allemaal onderweg. Geen goed of fout. Alleen de vraag: hoe open blijven we naar elkaar, zonder meteen de deur dicht te gooien”.

Parallelle lijnen

Begin 2020 zag ik hoe een samenleving uit elkaar werd gescheurd en zich opsplitste in parallelle lijnen. Mijn eerder geschreven blog “waarom ziet men nog steeds niet wat er speelt”, is accurater dan ooit tevoren. Het tipje van de sluier waarom ons leven één groot drama lijkt is mogelijk het logisch gevolg van vastzitten in een psychopathische openluchtinrichting. Alles gaat volgens plan: de verdeling is voelbaarder dan voorheen door de sinistere plannen van de top. Ik probeer er mijn voordeel uit te halen, want als je hart keihard wordt geraakt, beland je onder aan het ravijn. Daar, waar ik zocht, in stilte, zonder volgers, geen applaus, zonder script, vond ik iets wat velen nooit zullen bezitten: de onversneden realiteit.

Chosen one

Wie echt naar binnen gaat, maakt geen lawaai. Dat proces schuurt, breekt iets open, doet pijn en laat zich niet vangen in mooie woorden. Ik paradeer niet rond met “10D-20D-labels”, ben geen “starseater” of een “chosen one”, Ik ben niet meer en niet minder dan een ander. I am….

Voor mij zijn oude geschriften, geloofssystemen en geschiedenis geen decor, maar louter gereedschap. Met hamer en beitel, hakken, schaven, missers maken, leg ik, samen met velen, stukje bij beetje iets bloot. Niet als verhaal, maar als ervaring, die zich alleen in stilte laat begrijpen.

Mijn waarheid

Na een jaar van gedwongen stilte zie ik de lijnen elkaar weer naderen. Niet zoals men hoopt of verwacht. De muren van de kunstmatige bubbel barsten voor iedereen op een unieke, eigen manier. De “Great Equalizer” zal straks inslaan als een bom. Ik ben niet terug om volgers te winnen, dat was nooit mijn insteek. Ik ben terug om mijn logboek te openen voor diegenen die nu, net als ik toen, in de leegte staan. De tijd van maskers is voorbij. Diegenen die mij de afgelopen jaren niet begrepen, zullen nog steeds over ieder woord vallen. Wij mij heeft bedreigd, heeft mijn kracht juist versterkt. Mijn platform werd van me afgenomen…alles bedoeld om mij te isoleren, om te testen of ik zonder publiek nog steeds in “mijn waarheid” geloof. Diegenen die mij het ravijn inschopten, ben ik uiteindelijk enorm dankbaar; dit werd uiteindelijk mijn grootste geschenk. Mijn gevangenisdeuren zijn hierdoor geopend. Mijn weten is niet afhankelijk van likes” of validatie. Het is intrinsiek. Als ik toen zou hebben doorgeschreven, was het vanuit strijd geweest, boosheid, verdediging of overleving. Mijn inzichten en scherpe blik op hoe hieruit te ontsnappen, deel ik liever met de authentieke mens, die net als ik, jarenlang werd aangevallen. Ik schrijf weer, niet vanuit strijd, maar vanuit mijn soevereiniteit. Vanuit mijn ziel.

Welkom terug…..

WIL JE EEN REACTIE ACHTERLATEN OP MIJN ARTIKEL SCROLL DAN NAAR BENEDEN…BEDANKT HIERVOOR.