Gespleten zielen……versleten, vergeten,
gebroken van binnen, het niet meer weten….
“Goddelijk goud”? Handelend uit macht,
worden kinderen dagelijks gemarteld…verkracht.

Knielend op de grond, lichamen stukgeslagen,
geen stem meer over om überhaupt iets te vragen.
Geen toekomst, geen licht aan het einde van hun bestaan,
het ego vooruit, levend voor status en baan.

Mijn hemel, bloed stroomt daar waar niemand ’t zag,
hun hel brak stil in één enkele slag.
Geen naam, geen stem die hen nog beschreef,
alleen hun geschreeuw dat in ons voortleeft.

Het volk dat ziet, maar kijkt eigenlijk weg,
scrollen door pijn, alsof de waarheid niets zegt.
Een post. Een like. Een vluchtig gebaar…
maar stilte is schuld en die blijft openbaar.

Slachtoffers? Cijfers…… Verhalen vervagen,
De menselijkheid sterft in slopende dagen.
Meelopers en masse, geen ruggengraat,
woorden zijn licht maar daden vol haat.

Waar blijven wij als onze stem vergaat?
Als niemand nog roept en een ziel hier verlaat?
We bidden om licht, maar leven in schijn,
wie staat er nog op als wij het niet zijn?

Pas…als het dichtbij is………pas als het breekt,
pas…. als het jouw naam is die niemand nog spreekt.
Dan pas komt de breuk, pas dan komt de spijt,
maar dan is het stil, voorgoed uit de tijd.

Eeuwen van onrecht …..waar ligt nu jouw grens?
Of wacht je tot het breekt …….in jezelf …..als mens?
Het komt altijd terug, het verdwijnt niet vanzelf,
stilte wordt schuld ………en schuld wordt jezelf.

En als het stil wordt….ja dan is het te laat,
dan proef je wat zwijgen in je ziel achterlaat.
Geen vlag, geen stoet voor het stille verleden,
alleen een stilte die sluimert in het heden.

Maar diep in ons zit nog die knellende klem,
een echo die knaagt: “Waar was jouw stem?”
Waarom is het stil waar lawaai moet ontstaan?
De straten zijn leeg daar waar vuur hoort te gaan?

Waarom pas woede als het te laat is gebroken,
als bloed van een ander je stoep heeft gesproken?
Het is onze plicht om nu op te staan?
Of kijken we toe hoe het met de kids is vergaan?

Slachtoffers kijken neer ……uit stilte en zwart,
met slechts één vraag die snijdt door het hart:
“Zo diep gezonken, als mens zo verlaagd?”
Jouw wegkijken is wat de ontwaking vertraagd.

STA OP!!!!!!!

Kinderen verdwijnen in stilte en nacht,
en niemand die nog op gerechtigheid wacht.
STA OP……… of wacht tot de duivel je vindt,
want elke seconde stilte, is waarmee alles begint.

STA OP, of zwijg en verdwijn in de tijd,
maar weet dat de wereld jouw stilte ontwijkt.
Je had een stem… maar liet hem vergaan,
je keek, je wist… alles moest wijken …….
voor jouw fijne bestaan.

STA OP!!!!!!!!!!

WIL JE EEN REACTIE ACHTERLATEN OP MIJN ARTIKEL SCROLL DAN NAAR BENEDEN…BEDANKT HIERVOOR.